Pokazywanie postów oznaczonych etykietą książka. Pokaż wszystkie posty

stycznia 15, 2019

Recenzja lliteratury urodowej, cz. 7 - VICTORIA TSAI Rytuał Gejszy. Japoński sekret promiennej cery.

Czas na recenzję kolejnej książki, która została już zczytana przeze mnie od deski do deski.
Kolejne, co do której miałam spore oczekiwania. I jak wyszło?....

Przy okazji, poprzednie recenzje macie pod tymi linkami:
Chizu Saeki - Sekrety urody japońskich kobiet
lek. Izabela Lenartowicz - Skin doctor. Biblia zdrowej cery. 

Wracamy do dzisiejszej książki. 
Autorka jest założycielką i CEO firmy Tatcha - marki urodowej, opierającej swoje kosmetyki na najlepszych japońskich tradycjach pielęgnacyjnych. W Kioto poznała gejsze, które przekazały jej tajemnice ich pięknej cery i tradycyjne rytuały.
Z tego, co kojarzę Tatcha całkiem nieźle sobie radzi na amerykańskim rynku, jest zresztą dostępna tam w Sephorach. Kosmetyki marki mają przyjazne składy, bardzo ładnie są też opakowane, ale należą raczej do tych luksusowych. Cenowo stoją na równi z koreańskim The History of Whoo i japońskim SK II. Doliczając do tego jeszcze cło....🙀


Książka na pierwszy rzut oka sprawia bardzo ładne wrażenie, bliskie memu sercu. Piękne grafiki i akwarele, czcionka przemyślana, kolory stonowane...Aż chce się ją mieć. 
A co z treścią?
Książka niby ma 127 stron, więc nie należy do tych najcieńszych, ale odejmując sporo grafik, a także ścieśniając tekst w jednolitą czcionkę, sądzę, że wszystkie informacje zmieściły by się na najdalej pięćdziesięciu stronach.
Ciekawą informację autorka zawiera juz na początku, mówiąc, że często sięga do dziewiętnastowiecznego dzieła 都風俗化粧伝 (Miyako Fuzoku Kewai-den), w którym są zawarte informacje o pielęgnacji ciała zarówno pod względem kosmetycznym, jak i medycznym. 
Szukałam tłumaczeń tej pozycji po angielsku, niestety na nic nie natrafiłam. A obawiam się, że nawet znając jako tako japoński nie będę w stanie go przetłumaczyć, bo język epoki Edo pewnie znacząco różnił się gramatycznie od obecnego, co wnioskuję po historii naszego języka. Próbowaliście czytać oryginały osiemnasto- i dziewiętnastowiecznych traktatów? 😺

I teraz czas na krótki rachunek sumienia.  
Czytając po raz pierwszy tą książkę pomyślałam sobie "Boże,  znowu strata pieniędzy. Niby jakieś info tam są, ale to za mało zdecydowanie, żebym uważała ją za dobrą pozycję".
Teraz przeczytałam ją po raz drugi (przypomnienie przed recenzją) i popatrzyłam na nią zupełnie nowymi oczami. 
Wiecie jaki jest kłopot z jej odbiorem? Przez moje "zachodnie" myślenie. 
Książka Charlotte Cho łopatologicznie podaje przepis na własną skórę, tak samo jak większość naszych polskich pozycji. Przyzwyczaiłam się, że mam wszystko podane na tacy, że nie muszę myśleć za bardzo przy pielęgnacji.
     Ostatnimi czasy jednak, ucząc się (przynajmniej starając się uczyć 😹) japońskiego, siłą rzeczy zagłębiam się w historię i kulturę kraju. Ta książka jest przykładem japońskiego myślenia o pielęgnacji. Myślenia o sobie, o tym, że na wszystko potrzebny jest czas i wyciszenie, o minimalizacji kosmetycznej i korzystania z dostępnych składników w domu, jak np: mąki ryżowej (można ją dostać w sklepach z orientalną żywnością, jak ktoś, tak jak ja często pichci japońską lub koreańską kuchnię, to na pewno ją ma w szafce), by oczyszczać twarz, oleju kameliowego - pozyskiwanego z gat. Camellia Kissi (to normalny olej używany w kuchni japońskiej), sproszkowanych pereł czy jedwabiu (no dobra tu już trzeba by było się postarać). 
W książce znajduje się krótki przewodnik, jak rozpoznać swoją skórę, ale także psychologiczne spojrzenie na typ dbania o nią. 
A potem jest krótki samouczek. Ciekawy samouczek. Coś Wam zacytuję:
" Na Zachodzie na ogół myślimy o złuszczaniu jako o czymś, co wykonuje się raz w tygodniu, jednak łagodny enzymatyczny środek złuszczający jest kluczowy dla wymiany i odnowy komórek. Jeśli czujesz potem napięcie lub pieczenie skóry, to znaczy, że używany przez Ciebie kosmetyk jest zbyt silny. Skóra powinna stać się czysta, miękka i gładka. " 
    Wymienione są też rośliny i składniki, które były opisane już w Miyako Fuzoku Kewai - Den i przetrwały próbę czasu nadal będąc w użyciu, a także akcesoria i kosmetyki japońskie, które mają je w składzie.
Oprócz tego mamy dwa przepisy kuchenne, króciutko o pielęgnacji ciała (moim marzeniem jest móc kiedyś skorzystać z onsenów - kąpieli w gorących źródłach) i na koniec "życiowe lekcje gejszy", które rzeczywiście mogłyby się przydać wielu z nas.
Bo ile osób, zwłaszcza w wieku nastoletnim pomyśli, że hasło "kochaj swoje niedoskonałości" jest lekcją, którą powinni opanować?...

   Podsumowując:
Książka Victorii Tsai nie jest na pewno dla osób, które chcą szybko i "na wczoraj" znaleźć przepis na idealną skórę. Żałuję też, że nie ma w niej żadnego przykładu kosmetyku, chociażby z Tatcha (co zresztą w swoim czasie zjechałam w filmie recenzującym). 
  Jednakże po kolejnej lekturze zaczęłam doceniać inny styl myślenia i spojrzenie na pielęgnację z drugiej, niby bardziej oczywistej, a jednocześnie bardziej niedocenianej strony.
Zaczynając ten tekst miałam napisać, że książki nie polecam, jednak teraz powiem zupełnie coś odwrotnego.
Polecam. Polecam całym sercem, polecam się w nią dokładnie wczytać, przeczytać ją raz, drugi, trzeci. Za każdym razem znajdziecie w niej coś nowego, coś niby oczywistego, ale takiego do przypomnienia. 
Nie żałuję wcale, że ją kupiłam.


PS: Testowałam dzisiaj mąkę ryżową. Myślę, że po wykończeniu obecnych zapasów peelingowych, żadne inne nie będą mi potrzebne - chyba, że przyjdzie mi do głowy coś testować. Mąka sprawdza się w tej roli doskonale 😼

Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , , , ,

grudnia 28, 2018

Recenzja literatury urodowej - cz. 6. lek. IZABELA LENARTOWICZ Skin Doctor. Biblia zdrowej cery.

Dawno nie było literatury urodowej, a parę sztk jeszcze zostało mi do zrecenzowania. 
Dlatego dziś trafia na pozycję polską, napisaną przez "światowej sławy specjalistę" (według info na okładce). 

Jeżeli chcecie sprawdzić pozostałe recenzowane książki, wystarczy kliknąć w tytuły:
Chizu Saeki - Sekrety urody japońskich kobiet



Przechodząc do dzisiejszej bohaterki... Autorką jest "(...) światowej sławy lekarz, osobowość Who is Who,  członkini World Society i federacji WORLDCOB, laureatka nagród Anioł Medycyny, The Bizz, Perły Medycyny i Laur Pacjenta, właścicielka kliniki medycznej. Słynie z holistycznego podejścia do pacjentów". 
No dobra, sporo tytułów pod nazwiskiem na okładce, ale szczerze?...Jakoś nie mają one dla mnie większego znaczenia. W sensie sporo tych tytułów zapewne jest ważne w świecie biznesowym i typowo medycznym, ale dla mnie, jako zwykłej czytelniczki (a wydaje mi się, że właśnie do takiej osoby książka ma być skierowana, a nie do jakiegoś super-hiper lekarza lub biznesmena) to zwyczajny bełkot. W zupełności wystarczyłby ten Laur Pacjenta i Anioł Medycyny. Reszta bardziej mnie odstrasza niż przyciąga, poza tym mam wrażenie, że te tytuły mają na siłę oszołomić i ogłupić taką zwyczajną, niezwiązaną z finansowym światem czytelniczkę. Nie wiedzieć czemu, kiedy to przeczytałam, na myśl przyszedł mi Johny Bravo. Jeśli widzieliście kiedyś tę kreskówkę, powinniście wiedzieć o co mi chodzi. 😼

Sama książka jest dość gruba, bo zawiera 314 stron, razem z bibliografią. Dużo tekstu, mało obrazków. Każdy rozdział poprzedzony jest jakąś urodową sentencją - nie powiem, są bardzo ciekawe. Ale co z zawartością?
Książka jest wypełniona informacjami o pielęgnacji skóry. Mamy tu o typach, odpowiednio dobranej pielęgnacji, kosmetykach, jakie wtedy stosować, a nawet zabiegach medycznych dobranych dla danej przypadłości, co myślę jest w wielu przypadkach cenną informacją. Autorka jako lekarz medycyny estetycznej stara się je przybliżyć zwykłemu laikowi i robi to w sposób bardzo zrozumiały. Mamy też świetny rozdział o wpływie psychiki na zdrowie skóry, dość rzadko poruszane zagadnienie w książkach urodowych, oraz cały rozdział opisujący polecane zabiegi estetyczne. 
Co mnie trochę drażni, to taka autoreklama. Co jakiś czas są wstawki  z historiami pacjentów, opowiadających o tym, jak to cierpieli przez problemy skórne i po paru odbiciach się od lekarzy i kosmetyczek dopiero pani doktor Lenartowicz potrafiła im pomóc.
Jasne, fajnie, że pomogła, nic na to nie poradzę, że nachalne wciskanie swojej osoby w moich oczach nie ukazuje jej profesjonalizmu, tylko zapala mi lampkę w głowie. Bardzo nie lubię, jak ktoś podkreśla swoją zajebistość 😸

No ale abstrahując od mojego widzi mi się - uważam, że książka mimo wszystko jest warta zakupu. Aczkolwiek znów twierdzę, że lepiej kupić ją w księgarniach internetowych, bo pięć dych za nią to jakby 10 złotych za dużo....ale to Wasza decyzja. 😼
Jednak raczej się nie zawiedziecie, wydając na nią pieniążki. To jedna z tych pozycji, w którą warto zainwestować. 

Mieliście już może styczność z książką pani Lenartowicz?

Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , ,

listopada 05, 2018

Recenzja literatury urodowej - cz.5. CHIZU SAEKI " Sekrety urody japońskich kobiet"

To już kolejna z moich recenzji książkowych, poprzednie macie tu:
Charlotte Cho - Sekrety Urody Koreanek
Paula Begoun - Biblia urody
Bożena Społowicz- Skin Coach
Barbara Kwiatkowska - Skóra. Azjatycka pielęgnacja po polsku

Tym razem przenosimy się na rynek japoński, przed wami bowiem książka napisana przez "autorkę książek, doradczynię i uznaną konsultantkę kosmetyczną marek takich jak Guerlain czy Christian Dior w Japonii. Do tej pory napisała ponad 30 bestsellerów, w tym poradniki w których dzieli się rewolucyjnymi metodami pielęgnacji skóry. Obecnie zarządza własną szkołą wizażu i salonem kosmetycznym w Tokio". 
 Mowa o CHIZU SAEKI, a jej książka to "Sekrety urody japońskich kobiet" czy też jak kto woli "Japanese skincare revolution". 

 Na tą książkę napaliłam się straszliwie. Już pierwsze jej zajawki rozpaliły moją wyobraźnię, kiedy zobaczyłam ją w pdf-ie na jednej z grup poświęconych dbaniu o skórę twarzy. Książka była w języku angielskim, a że ja w nim szprecham o tyle o ile (na pewno nie tak, żeby płynnie czytać tę książkę), szukałam wydania polskiego. 
Znalazłam, przeczytałam i...
Straszliwie się zawiodłam.
Ale po kolei. 
Książka jest wydana w miękkiej okładce i ma format broszurowy. Jest dość cienka w porównaniu z recenzowanymi poprzedniczkami, ma tylko 132 strony, a cenowo różni się bardzo niewiele, bo kosztuje niecałe 35 złotych. To dużo w porównaniu z podobną ceną "Sekretów urody Koreanek", od której jest ponad połowę cieńsza. W podobnej cenie kupiłam też książki pani Społowicz i Kwiatkowskiej (ale udało mi się je chwycić po zniżce w księgarni internetowej). Nie zmienia to faktu, że obie są znacznie ładniej i lepiej wydane.
Miałam więc nadzieję, że obroni się chociaż środkiem. Trochę liczyłam na historię japońskiej pielęgnacji, przełożoną łopatologicznie dla kobiet Zachodu, trochę też liczyłam na polecenia japońskich kosmetyków, rutyny pielęgnacyjnej coś w tym stylu. 
Co dostałam? 
W całej książce nie ma ANI JEDNEGO kosmetyku japońskiego, co jest nieco dziwne, biorąc pod uwagę popularność takich firm jak SK II, Shiseido, Hada Labo czy Kao-Biore i w ogóle pielęgnacji japońskiej jako takiej. A przypominam, że książka jest o sekretach pielęgnacji JAPOŃSKICH kobiet, więc coś tam by chyba należało ująć. Samych poleceń kosmetycznych jest pięć na krzyż i to tylko przy paru zdaniach rutyny. Każdy z tych kosmetyków można dostać w Sephorze czy Douglasie, bo wymienione kosmetyki to: Bobbi Brown, Clinique, Nars, Estee Lauder i Origins. 
Za to praktycznie cała książka to....masaże twarzy. Tak, cała ta książka za prawie 35 złotych to czarno-białe zdjęcia i opisy technik masażu twarzy. 
Na tylnej okładce jest informacja "przed Tobą biblia metod pielęgnacji twarzy Japonek. W tej PRZEŁOMOWEJ książce uznana kosmetyczka dzieli się po raz pierwszy ze światem naturalnymi, niskobudżetowymi technikami pielęgnacji, które stworzyła w trakcie swojej długiej kariery w przemyśle kosmetycznym. Dzięki niej odkryjesz, co robią współczesne japońskie kobiety, aby zachować nieskazitelnie piękną i młodą skórę bez wydawania fortuny na kosmetyki i zabiegi pielęgnacyjne. Bawełniana chusteczka, woda, lotion i 3 minuty Twojego czasu, to wszystko, czego potrzebuje Twoja skóra". 
 Książka przełomowa nie jest, techniki masażu są znane od długiego czasu, pierwszy lepszy film na YT wystarczy. Nie wydaje mi się, by współczesne kobiety japońskie opierały się tylko na nich. 3 minuty to na pewno nie jest wystarczająco długi czas na umycie twarzy i zrobienie dokładnego masażu. 
Ale lećmy dalej z tylnym opisem:
"Dzięki tej książce poznasz:
* 6 unikalnych technik masażu tonizujących mięśnie twarzy i wygładzających zmarszczki (unikalne nie są, już je widziałam wcześniej. I żebym się skichała, nie powstrzymam starzenia się skóry, co jedynie mogę je spowolnić, i wątpię czy masażem uda się zlikwidować głęboko istniejące zmarszczki)
* domowe masaże limfatyczne poprawiające linię szyi i podbródka (no rzeczywiście są)
* profesjonalne instrukcje mycia i oczyszczania twarzy (połączone z masażem, ale nie jest to nic odkrywczego)
* trzyminutową maskę lotionową, która uczyni twoją skórę lśniącą i świeżą (żadna filozofia, pięć stron zdjęć, na których jest info jak zrobić maskę z chusteczki - u nas mogą to być płachty z HEBE, nasączonej lotionem. Nawet nie powiedziano jakim, ma być po prostu "dobry")
* naturalne terapie na zmarszczki, wiotczenie, przetłuszczenie, wypryski i zaskórniki (za cholerę nic nie znalazłam, oprócz zaleceń masażu przy każdej czynności typu zmywanie, oczyszczanie czy nakładanie kremu) 
* i wiele, wiele więcej (niestety "wiele więcej" to tam nie ma!)".

Podsumowując - książką zawiodłam się po całości. Może i pani Saeki jest uznanym kosmetologiem, ale w tym przypadku uznaję wyższość książek naszych rodowitych kosmetolożek. Jestem mocno na nie, jeśli chodzi o tą książkę, zwłaszcza, że tania nie jest i mam wrażenie, że cena jest za trend japońskiego i koreańskiego dbania o skórę., nie za rzeczywistą wartość merytoryczną. Biorąc pod uwagę jak jest wydana i co zawiera, nie powinna kosztować więcej niż 15 zł. Kupując ją, bardzo mocno przepłacicie, chyba, że chcecie wiedzieć jak robić masaże twarzy....Ale równie dobrze możecie zajrzeć na YT, lub obejrzeć ten filmik. 

Spotkaliście się już z książką Chizu Saeki?
Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , , ,

października 24, 2018

Recenzja literatury urodowej, cz.4 - "Skóra. Azjatycka pielęgnacja po polsku" Barbara Kwiatkowska

   Czas na kolejną książkową recenzję. Do tej pory na moim blogu znajdują się trzy opisy książek o pielęgnacji skóry, które znajdują się w mojej biblioteczce i są to: Ch. Cho - Sekrety urody Koreanek (pod tym linkiem), P. Begoun - Biblia urody (tu) i B. Społowicz "Skin coach" (tu). 
Dziś dołącza do nich kolejna autorka, pani Barbara Kwiatkowska. 
  Książka "Skóra. Azjatycka pielęgnacja po polsku" powstała na fali mody na koreańską pielęgnację i nie da się tego przeoczyć, chociażby widząc sam tytuł. A jak się to ma do zawartości samej książki?

   Wizualnie wydanie bardzo kojarzy mi się z książką pani Społowicz, chociażby dlatego, że kolorystyka okładek jest bardzo podobna. 
Autorka stara się przenieść azjatyckie metody na polski grunt, starając się wyjaśnić koreańskie metody w bardzo przystępny sposób i dostosowując do nich dostępne na polskim rynku kosmetyki. Jak to wypada w treści? No cóż, dla osób, które już wgłębiły się znaczniej w pielęgnację książka nie stanowi niczego odkrywczego. Niektóre akapity są po prostu dla mnie nie do przyjęcia. Absolutnie nie mogę się zgodzić z autorką, że metoda OCM (oil cleansing method) dla skóry tłustej jest absolutnie niewskazana, bo uważam, że to kwestia doboru odpowiedniego oleju
oczyszczającego. Ale są też takie rozdziały, że czytam je z zaciekawieniem (polecam rozdział o hydrolatach - bomba!!!).
Książkę czyta się łatwo, szybko i przyjemnie, dla osób początkujących jest dobrą pozycją, choć dostrzegam w niej pewne błędy. 
  W mojej opinii autorka ruszyła temat, ale trochę za mało się w niego wgłębiła, tak jakby nie do końca rozumiała istotę azjatyckiej pielęgnacji, a powtarza tylko szeroko znane frazesy, zwłaszcza  w akapitach o krokach pielęgnacyjnych uderza podobieństwo do książki Charlotte Cho. Rozumiem, że skoro  to miało być przełożenie, to podpierać się czymś trzeba i to podobieństwo jest siłą rzeczy, ale właśnie dlatego twierdzę, że jest za mało wgłębienia się. Skoro miało być po polsku - potrzebuję "więcej" i "bardziej". Ta książka dla mnie jest po prostu trochę nie dopracowana i zrobiona tak jakby "na szybko".
    Kupiłam ją właściwie dlatego, by sama ocenić jej wartość merytoryczną, bo pamiętam, że podczas
swojej premiery wywołała małą burzę w internetowym, polskim świecie k-beauty. Było dość sporo nieprzychylnych recenzji na jej temat, głównie od osób, które już dłuższy czas zajmują się pielęgnacją azjatycką.
Czy warto ją kupić? Na pewno nie jest zła. Gdybym miała porównywać ją z Biblią urody, uważam, że "Skóra. Azjatycka (...)" jest lepszym pomysłem na zakup. Dla początkujących jest w porządku. Mi osobiście jednak czegoś w niej brakuje.

Czytaliście? Jakie jest Wasze zdanie na jej temat?
Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , , ,

września 19, 2018

Recenzja literatury urodowej, cz.3 - "Skin coach" Bożena Społowicz

Czas na recenzję kolejnej książki, która spokojnie leży sobie teraz na półce.
Nie lubię słowa "coach" w żadnym kontekście. Po paru latach pracy w korporacji słowo to kojarzy mi się bardzo źle, a pierwsze o czym myślę, gdy je gdzieś usłyszę, to pranie mózgu. 
Dlatego od tej książki nie spodziewałam się za wiele, prawdę rzecz biorąc byłam święcie przekonana przy zakupie, że zjadę ją równo, jeszcze gorzej niż poprzednią recenzowaną przeze mnie pozycję. 
No ale do rzeczy.
Pani Bożena Społowicz (według informacji na okładce) ma prawie dwudziestoletnie doświadczenie w pielęgnacji skóry, ma też wykształcenie z zakresu kosmetologii, chemii, technologii kosmetyków, dietetyki i przyjmowania suplementów. Prowadzi warsztaty z indywidualnego planowania pielęgnacji
skóry i komponowania spersonalizowanych kosmetyków. Ekspert w dziedzinie naturalnej kosmetyki, pierwszy i chyba jedyny skin coach w Polsce, założycielka SPA.
  W podtytule książki widnieje hasło "Twoja droga do pięknej skóry". Sama lektura jest w miękkiej okładce, zawiera niecałe trzysta stron i znajdziemy w niej sporo tekstu. Skonstruowana jest troszkę jak książka szkoleniowa, bo zaczynamy od "koła skóry" i zaznaczeniu odpowiednich punktów na nim. Wiecie jak wyglądają koła osobowości? To jest coś w tym stylu tylko tu określa się trzy części: dietę, pielęgnację i styl życia, czyli trzy części niezbędne do otrzymania pięknej skóry, o których bardzo często się zapomina, skupiając tylko na świadomej pielęgnacji. Są oczywiście rozdziały typu "poznaj swój typ skóry", który nie do końca do mnie przemawia, bo autorka trochę omija podstawowy podział, skupiając się na skórze problematycznej, hiperpigmentacyjnej czy interaktywnej. Ale jest bardzo ciekawy rozdział "Piramida młodości" czy "Kuchnia kosmetyczna", gdzie autorka zamieszcza parę przepisów DIY. Pani Bożena poleca do pielęgnacji głównie naturalne kosmetyki, podaje też przykłady stron, gdzie można takie nabyć, i choć nie do końca się z tym zgadzam (bo naturalne kosmetyki mogą znacznie szybciej podrażnić czy uczulić skórę niż te bardziej chemiczne), tak samo jak nie zgadzam się z używaniem mydła nawet ręcznie robionego, przy oczyszczaniu twarzy, to jednak podoba mi się styl, w jakim została napisana ta książka. 
To nie jest zbiór suchych porad, tu przede wszystkim oddziałuje się na psychikę. Czytając tę książkę miałam wrażenie, że własnie o to chodzi -  nie o bycie niewolnikiem pielęgnacji, tylko o czerpanie z tego przyjemności. Własnie przyszło mi na myśl, że to takie książkowe SPA. 
 Podsumowując, jeżeli macie problem z rozpoczęciem prawidłowej pielęgnacji i nie bardzo wiecie jak zacząć, ta pozycja jest dla Was. Osobiście wcale nie żałuję jej zakupu i mimo tego, że już została przeczytana - lubię do niej zaglądać tak dla odprężenia, zwłaszcza, że zawiera sporo przydatnych informacji. 

Tak przedstawia się kolejna z moich książek odnośnie pielęgnacji skóry. jestem ciekawa, czy ktoś z Was już ją nabył i przeczytał. A może się nad nią zastanawiacie?

PS: Zapraszam również na dwie poprzednie recenzje książek urodowych:
Charlotte Cho - Sekrety urody Koreanek
Paula Begoun - Biblia urody
Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , ,

września 07, 2018

Recenzja literatury urodowej, cz.2 - Biblia urody, Paula Begoun (+ nowa zakładka?)

No to lecimy dalej z recenzjami książek. 
Tym razem pozycja, na którą się napaliłam jak szczerbaty na suchary. Tak naprawdę nigdy jej nie widziałam w księgarniach, ale może dlatego, że jak była w obiegu, to mnie wtedy średnio interesowały zagadnienia pielęgnacyjne i w empikach szukałam raczej fantastyki.
   Na jej tytuł natrafiłam, przeglądając ostatnio jakieś forum urodowe, bodajże na wizaz.pl. Została przedstawiona jako alternatywa dla książki "Skóra. Azjatycka pielęgnacja po polsku". Autorka posta zachwalała, jaka to książka jest super, rzetelna, prawdziwa i w ogóle ile można się dowiedzieć o koncernach kosmetycznych....Ale po kolei. 

Autorką jest Paula Begoun, twórczyni znanej za oceanem marki pielęgnacyjnej "Paula's choice", a także współtwórczyni strony internetowej, na której ocenia kosmetyki i trzeba przyznać, ma bardzo surowe oceny. Rozkłada popularne kosmetyki na czynniki pierwsze, jednocześnie dokładnie opisując składy i wymieniając ich dobre i złe strony.
  Sama książka jest dość gruba i w odróżnieniu od całej reszty, tu składa się na nią w zasadzie tylko tekst, jest parę nielicznych obrazków na końcu. I w zasadzie tyle mogę o niej powiedzieć, jeśli o pozytywy chodzi. W życiu nie czytałam książki, w której co drugie zdanie to utyskiwanie na koncerny kosmetyczne. Jakie to są one złe i niedobre, że odważają się nam wciskać kity i kiepskie kosmetyki, a my, pierdołowaci klienci się na to cały czas nabieramy i ciągle je kupujemy...Według autorki - masaże i ćwiczenia twarzy to absurd, bo twarzy nie zmienimy i nic nam to nie da. Ujędrnianie masażami? No gdzież, przecież to nie ma sensu. Maseczka z sody oczyszczonej na twarz? Ależ owszem, przecież świetnie działa. Krem pod oczy? Po co, przecież skóra pod oczami jest taka sama jak na reszcie
twarzy, więc można tam rąbnąć bardziej odżywczy krem, którego używamy na twarz. Nawilżanie skóry? Do tego jeszcze tłustej? Nie, nie, nie, tak nie można, bo skórę się przenawilży, przyzwyczai się ona do tego i co wtedy, jak się nauczy sama bronić?...Według niej nawilżać tylko skórę suchą i odwodnioną, mieszanej i tłustej nie ma sensu. Enzymy owocowe w peelingu? Nie ma badań potwierdzających, że działają. Fermenty w kosmetykach? Nie ma badań, że działają. Koncerny kosmetyczne cały czas poszukują nowości, żeby uprzyjemnić życie klientom i rzeczywiście znaleźć jakiś dobry skład kosmetyczny? Nie, one są tylko po to, by wyciągać pieniądze z naszych kieszeni...
Żeby nie było, jest parę pozytywów, bo rzeczywiście nie wszystkie koncerny są kryształowo czyste i empatyczne w stosunku do klientów, wiadome samo przez się. Do tego jest całkiem niezły rozdział o fotostarzeniu i o niektórych składnikach, które są bzdurne (chociażby aktywny tlen w kremach, czy innych cudach - warto poczytać o składnikach antyoksydacyjnych w tym
przypadku). Ale na całą książkę to za mało. Przebrnęłam przez nią z trudem, bo ilość jadu wylewanego na firmy kosmetyczne zwyczajnie mnie przytłoczyła.
 Książka została wydana w latach dziewięćdziesiątych i tam powinna pozostać. Wiele informacji jest mocno przedawnione, od tego czasu pojawiło się sporo nowych badań, przetestowano wiele nowych
składników, konsumenci zaczęli bardziej zwracać uwagę na składy, a rynek kosmetyczny jest nasycony konkurencją, więc firmy też muszą brać to pod uwagę.
  Jeżeli macie ochotę na tę książkę, szukajcie jej w antykwariatach, bo w regularnej sprzedaży już jej raczej nie dostaniecie. Cena to okolice 30-35 zł. Jednakże zaznaczam, że nie jest to coś, za czym warto przewalić pół internetu. Raczej jako ciekawostka, choć średnio potrzebna.



Co miesiąc dwie-trzy godziny spędzam, by zrobić
taką tackę sushi i nigiri. Ponoć (według tych, co
próbowali, jest znacznie lepsze od tego z popularnych
"suszarnii" :)
       I teraz....ten post miał się pojawić dzień wcześniej, ale przyznaję się bez bicia, że byłam zbyt zajęta pichceniem w kuchni Bulgogi (불고기), bo w zasadzie uwielbiam kuchnię koreańską i japońską i bardzo żałuję, że nie jest u nas łatwiej dostępna. A jak jest, to najczęściej przystosowana do podniebień europejskich, co mnie średnio cieszy, więc z reguły pichcę sobie w domu, korzystając z oryginalnych przepisów od znajomych Koreanek, albo przewalam angielskie blogi, tworzone przez japońskie panie domu (mam parę takich ulubionych).   I tak mi wczoraj przyszło do głowy....Może ktoś z Was lubi jeszcze te kuchnie, a nie ma dostępu do takich przepisów, a chciałby wypróbować? Albo ma i zechce się podzielić?  Bo zastanawiam się nad nową zakładką, całkowicie oderwaną od pielęgnacji i kosmetyków, tylko ze sprawdzonymi przepisami obu tych kuchni. Co o tym sądzicie? :)


Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , , ,

sierpnia 31, 2018

Recenzja literatury urodowej, cz. 1 - Sekrety Urody Koreanek

   Tą  serią postów postanowiłam zrecenzować wszystkie posiadane przeze mnie książki, które traktują o pielęgnacji cery. Są wśród nich poradniki autorek polskich, japońskich i koreańskiej. Oczywiście wyznacznikiem jest fakt, że są dostępne na rynku polskim, bo nie każdy włada biegle językiem Albionu i w co bardziej szczegółowych opisach mógłby się pogubić. 
 Żeby nie zanudzić Was długością posta, książki będą opisywane pojedynczo, ale jeżeli chcecie od razu wiedzieć o wszystkich, jakie posiadam, odsyłam Was na mój kanał YT, gdzie jest film ze zbiorczą recenzją. Na blogu postaram się to zrobić ciut bardziej szczegółowo, choć nie wiem jak mi to wyjdzie 😊
Od razu też zaznaczam, jak prawdziwa Grażynka oszczędzania, że rzadko kupuję książki w Empiku, najczęściej robię zakupy online w mojej ulubionej księgarni Aros, bo bardzo szybko dostarczają paczki - zwłaszcza jeśli korzystacie z usługi InPost i płacicie przy odbiorze (jest też taka opcja w tej księgarni), a same książki są czasem o 10, 15 zł taniej. Przy większym zamówieniu znacznie bardziej się to opłaca.

  Zaczynam od klasyka, od którego chyba wszystko się zaczęło. Panie, Panowie - przedstawiam

Sekrety Urody Koreanek CHARLOTTE CHO

Książka nie jest jakoś szczególnie gruba i duża, czyta się ją łatwo i przyjemnie. Autorka - Amerykanka koreańskiego pochodzenia, opowiada w przyjazny sposób jak ze zwykłej kalifornijskiej dziewczyny zmieniła się w koreańską piękność. Przeprowadza nas przez skrót swojego życia mając na celu ukazać różnicę między zachodnim, amerykańskim i europejskim stylem dbania o skórę, a zupełnie innym koreańskim. Tłumaczy, czym jest osławione "10 kroków", wymienia swoje ulubione firmy, przytacza słowa koreańskich gwiazd i ich wizażystów. Przeprowadza nas przez typy
skóry, opowiadając jednocześnie jak o nie dbać. Porównuje swoje stare nawyki z nowymi, których nabyła po przeprowadzce do Seulu. Oprócz porad kosmetycznych w bardzo ciekawy sposób przybliża nam Koreę Południową i jej zwyczaje, coś jest dość ciekawe, bo ten kraj mimo wszystko dla ludzi Zachodu jest dość egzotyczny, a autorka sprawia, że chce się tam jechać. Ciekawym rozdziałem jest jeden z ostatnich: "Moje serce jest w Seulu, czyli gdzie jeść, pić, kupować i zrobić się na bóstwo".
Autorka nie dość, że opisuje miejsca, które warto zwiedzić, to jeszcze podaje trasy dojazdów, robi taki miniprzewodnik. Przyznam, że zostałam tym zauroczona.  Są też rozdziały o mentalności Koreańczyków i ich kulturze, czy  - równie ciekawy - o koreańskim spa. 

Jest to pierwsza z moich książek urodowych, którą zakupiłam z myślą o przestawieniu się na pielęgnację koreańską - i wcale nie żałuję. Owszem, po latach widzę pewne niedoskonałości, ale
mimo wszystko nadal uważam, że jeżeli chce się zacząć coś robić w tym kierunku - warto ją mieć. Do tego, jeżeli jeszcze nie rozeznajesz się w koreańskim rynku kosmetycznym, przykłady firm, na które warto zwrócić uwagę, dadzą Ci jako takie pojęcie, od czego powinnaś/powinieneś zacząć testować. 
Mimo upływu lat nadal polecam tę książkę do Waszych biblioteczek.

Macie już? Jeśli tak, podzielcie się odczuciami.

Czytaj więcej »
0
Etykiety:
, , , , , , , , , ,
Subskrybuj: Posty (Atom)